Antoś biega radośnie wśród liści. Radość nabiera mocy. Tata jest już zmęczony po całym dniu. Potrzebuje spokoju. – Antoś, uspokój się! Nie biegaj już. Stop. Słyszysz, co mówię? Antoś nie słyszy. Zabawa pochłania go do reszty. – Antoś. Przestań! Słyszysz?! – tata podnosi głos. Antoś nadal szaleje w liściach, śmiejąc się głośno. – Koniec tej zabawy. Musimy iść. Tata bierze Antosia na ręce. Chłopiec zaczyna płakać. Kopie tatę i krzyczy: „Nie chcę! Zostaw!”. Gryzie tatę w rękę. ————————————————————————- Ola rysuje w skupieniu. – Ola, wychodzimy. Skończ już ten rysunek. Idziemy do domu – oznajmia mama. Ola nie reaguje. Rysuje. Nie słyszy. – Ola! Wychodzimy! Słyszysz , co mówię? – Jeszcze…

Malowanie liści przed domem. Twórcze chwile z dzieckiem. Ach jak cudownie!– Zobacz, co narysowałam mamo – woła Anielka i podbiega do mamy.Mama uważnie przygląda się pracy córki. Chce powiedzieć: ˶Ale piękna praca!”. Jednak w ostatniej chwili zatrzymuje swoje słowa. Patrzy uważnie na pracę Anielki i mówi pogodnie:– Twój liść zmienił kolor, jest czerwony. Uzyskałaś fascynującą barwę… Jak to zrobiłaś?– Tutaj wymieszałam z białą farbą – Anielka wskazuje palcem. – Teraz to jest serce.– Widzę. Serce. Serce pełne miłości. Czy twoja praca jest skończona? Co o niej myślisz?– Jeszcze chciałabym dodać fiolet. Potem musimy poczekać aż wyschnie. – Rozumiem. Działaj dalej córeczko – odpowiada mama i wraca do lektury książki na…

Na placu zabaw… – Marysiu! Nie wyrywaj bratu łopatki. Jesteś starsza. Wiesz, że nie wolno tak robić. – Ale on już kilka razy mnie nią uderzył. I obsypał piachem. Widziałaś? – Nie widziałam. Teraz jednak widzę, że jemu jest przykro i płacze. On jest młodszy. Nie powinnaś mu tak wyrywać zabawki. Czasem możesz ustąpić. – A on to mógł jakoś mnie bić i sypać piachem? To niesprawiedliwe! – On jest jeszcze mały. Ty już jesteś duża. – A rano mówiłaś, że jestem mała jak chciałam pomóc smażyć jajecznicę. Ja też jestem dzieckiem! O mnie też powinnaś się troszczyć! – powiedziała Marysia i pobiegła do domu. W przedszkolu… – Marysiu, weź…

Rodzicielskie rozważania. O ciele, dotyku i granicach. – No chodź do cioci Oleńko. Daj buziaka – prosi ciocia Basia. Ola odsuwa się od cioci i łapie mnie za rękę. – Och mały „wstydzioszek”. Czemu nie chcesz dać cioci buziaka? – ciocia nie ustępuje i pochyla się nad moją córką. – Basiu, widzisz, że Ola nie ma ochoty na całusy. Prawda Olu? – Próbuję wesprzeć moje dziecko. Ola kiwa potakująca głową. – Jak to? Mnie nie pocałujesz? Trudno, może innym razem. Ach te dzieci. Pa! – ciocia ze smutną miną zamyka za nami drzwi. I wyszłyśmy przed dom. Idziemy chodnikiem. Kwitną bzy. Zapach – obłędny. Nucimy piosenkę o wiośnie. Nagle zaczepia…

– Tato, dostałam dziś tylko dwie naklejki.– Dwie? To więcej niż jedna. A dlaczego dostałaś naklejki?– Bo byłam grzeczna. Tak pani powiedziała. Ale Maja dostała trzy i w sumie ma już jedenaście! A ja tylko osiem… Może byłam mniej grzeczna od niej…– A co to znaczy, że byłaś grzeczna? Czy Pani to wytłumaczyła?– Nie. Ale to chyba jest wtedy, gdy się słucha pani, robi to, o co pani prosi, nie mówi za głośno, nie wierci w ławce… Asia była dziś niegrzeczna, bo zaczęła śpiewać piosenkę, kiedy pani czytała książkę.– Rozumiem. Moim zdaniem Asia nie była niegrzeczna, tylko poczuła potrzebę zaśpiewania piosenki. Może pod wpływem tego, co poczuła, gdy pani czytała.…

Pięcioletnia Kaja po powrocie z przedszkola żali się mamie:– Wiesz mamo, że nie możemy w piątek przynieść zabawek do przedszkola?– Dlaczego Kaju?– Bo pani powiedziała, że jesteśmy niegrzeczni i za głośno się zachowujemy. I jeszcze dodatkowo zamiast się bawić będziemy pracować tylko w książkach. – Pani tak powiedziała…Wy jesteście niegrzeczni i głośni?– My czyli cała grupa Biedronek.– Cała grupa jest niegrzeczna i głośna? A co to znaczy, że jesteście niegrzeczni? Co takiego wszyscy zrobiliście?Kaja kontynuuje:– Nie chcieliśmy stać w takich parach, w jakich pani nas ustawiła. To znaczy Lena nie chciała stać z Maksem. On jest naprawdę dla niej niemiły. Ciągnie ją za włosy i popycha. Tylko pani tego nie…